குதிரையும் ஏரியும்: ஒரு சித்தரின் பாடம்
பொதிகை மலையின் அடிவாரம். மூலிகைகளின் வாசனை நிறைந்த காற்று வீசிக் கொண்டிருந்தது. அங்கே ஒரு பெரிய ஆலமரத்தின் அடியில் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார் அந்த வயதான சித்தர்.
அவருடைய சீடன் கபிலன், மூச்சிரைக்க ஓடி வந்தான். அவன் முகம் சோர்வாக இருந்தது. கண்கள் எதையோ தேடிக் கொண்டிருந்தன.
"குருவே!" என்று வணங்கினான் கபிலன். "எனக்கு ஒரு பெரிய பிரச்சனை. என்னால் என் மனதை ஒரு நிலையில் நிறுத்த முடியவில்லை. காலையில் எழும்போதே சோர்வாக இருக்கிறது. ஏதோ ஒரு சக்தி என்னை விட்டு வெளியேறிக் கொண்டே இருப்பது போல் உணர்கிறேன். என் ஆற்றலை நான் எப்படிக் கட்டுப்படுத்துவது?"
சித்தர் மெல்லக் கண்களைத் திறந்தார். அவர் உதட்டில் ஒரு மெல்லிய புன்னகை அரும்பியது.
ஓடும் குதிரையும் லகானும்
"கபிலா..." என்று அழைத்தார் சித்தர். "உனக்கு ஒரு கதை சொல்கிறேன் கேள். ஒரு வீரன் குதிரையில் சவாரி செய்கிறான். அந்தக் குதிரை மிரண்டு போய், கண்டபடி காட்டிற்குள் ஓடுகிறது. இப்போது அந்த வீரனால் நிம்மதியாகப் பயணம் செய்ய முடியுமா?"
"முடியாது குருவே, அவன் நிலை தடுமாறி கீழே விழுந்து விடுவான்," என்றான் கபிலன்.
"சரியாகச் சொன்னாய்! இங்கே அந்த வீரன் தான் உன் மனம். அந்தக் குதிரைதான் உன் மூச்சுக்காற்று."
கபிலன் ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தான். சித்தர் தொடர்ந்தார்:
"திருமூலர் என்ன சொல்கிறார் தெரியுமா? 'புறப்பட்டுப் புக்குத் திரிகின்ற வாயுவை...' என்று பாடுகிறார். அதாவது, உன் மூச்சுக் காற்று ஒரு காட்டுக்குதிரை போல எப்போதும் அலைந்து கொண்டே இருக்கிறது. நீ கோபப்படும்போதும், பதற்றப்படும்போதும் உன் மூச்சின் வேகம் அதிகரிக்கிறது. குதிரை மிரண்டு ஓடினால், மனமாகிய வீரன் தடுமாறுவான். உன் உடலின் சக்தி வீணாகும்."
"இதற்கு என்ன வழி குருவே?"
"லகானை இழுத்துப் பிடி! உன் மூச்சை நீ எப்போது மெதுவாகவும், ஆழமாகவும் இழுத்து விடுகிறாயோ, அப்போதே அந்தக் குதிரை உன் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வரும். உன் உடல் அமைதியடையும். குதிரை அடங்கினால், வீரனும் அமைதியாவான். உன் ஆற்றல் உள்ளேயே சேமிக்கப்படும்."
ஏரியும் மதகும்
கபிலன் சற்று யோசித்துவிட்டு கேட்டான், "குருவே, மூச்சைக் கட்டுப்படுத்தினால் அமைதி கிடைக்கும் என்று புரிகிறது. ஆனால், என் உணர்ச்சிகளையும் உடல் வலிமையையும் ஒரே வழியில் சீரமைக்க முடியுமா?"
சித்தர் அவனை அருகில் இருந்த ஒரு அழகான தாமரைக்குளத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார்.
"இந்த ஏரியைப் பார் கபிலா. நீர் தளும்பத் தளும்ப நிரம்பியிருக்கிறது. மதகுகள் (Sluice Gates) மூடியிருப்பதால் நீர் வீணாகாமல் சேமிக்கப்படுகிறது. இந்த நீர் தான் உன் உயிர்ச் சக்தி."
"நீ எப்போதெல்லாம் தேவையல்லாத விஷயங்களைப் பேசுகிறாயோ, அளவுக்கு அதிகமாக உணர்ச்சிவசப்படுகிறாயோ, அப்போதெல்லாம் இந்த ஏரியின் மதகைத் திறந்து நீரை வீணக்குகிறாய். நீர் வற்றிய ஏரி போல, நீயும் சோர்வாகிறாய்."
சித்தர் ஒரு கல்லை எடுத்து நீரில் போட்டார். அலைகள் உருவாயின.
"இங்கே ஒரு ரகசியம் இருக்கிறது. இதை 'ஏகலை' என்கிறார் திருமூலர். அதாவது, உனக்குள் இருக்கும் ஆற்றல் ஒன்றுதான். மின்சாரம் ஒன்றுதான்; ஆனால் அது விளக்கில் ஒளியாகவும், விசிறியில் காற்றாகவும் மாறுகிறது அல்லவா? அதேபோலத்தான் இதுவும்."
• அந்த ஆற்றலை நீ கீழான ஆசைகளுக்குப் பாய்ச்சினால், அது வெறும் உடல் இச்சையாக முடியும்.
• அதைச் செயலில் காட்டினால், அது வீரம் மற்றும் உழைப்பாக மாறும்.
• அதே ஆற்றலை மூச்சின் துணை கொண்டு மேலே (மூளைக்கு) மடைமாற்றினால், அதுவே ஞானமாகவும், பேரறிவாகவும் மாறும்.
"கட்டுப்பாடு என்பது ஆற்றலைத் தடுப்பது அல்ல கபிலா; அதைச் சரியான திசையில் திருப்புவது. மடைமாற்றி விட்டால், அந்த நீர் வயலுக்குப் பாய்ந்து செழிப்பைத் தரும். வீணாக விட்டால் சேறாகும்."
கபிலன் ஒரு ஆழ்ந்த மூச்சை இழுத்து மெதுவாக வெளியிட்டான். அவனுக்குள் இருந்த பதற்றம் விலகி, ஒரு தெளிவு பிறந்தது.
"புரிந்தது குருவே! என் மூச்சுதான் அந்தச் சாவி. இனி என் ஏரியின் மதகை நான் வீணாகத் திறக்க மாட்டேன். என் ஆற்றலை அறிவாக மாற்றுவேன்," என்று உறுதியெடுத்தான்.
சித்தர் ஆசிர்வதித்தார். "சென்று வா கபிலா.
ஓம் திருமூலதேவாய நம🔥
